|
|
Van Parijs naar Millingen op éénwiel
Onderstaand het dagboek
van de tocht van Parijs naar Millingen op eenwiel welke 5 leden van
Juliana maakten tussen 21 en 30 april 1984 ter gelegenheid van het 75
jarig bestaan van de kunstrijwielvereniging.
Dit dagboek werd bijgehouden door Marijke Hol.
Vrijdag: 20 april 1984
Eindelijk is het dan zover!! Om half zeven staan er al verschillende
belangstellenden op het Oranjeplein. Zelfs de pers is aanwezig. Nog even
een foto bij de bus, instappen en wegwezen. Vol goede moed beginnen we aan
de reis. Het weer is fantastisch. Iedereen is nog rustig, de gedachten
zijn nog een beetje richting Millingen. Laat in de middag zijn we op de
camping. Vandaar uit in 2 auto's naar het vliegveld Charles de Gaullle en
met de trein naar Gard de Nord en dan in de metro uit de metro naar "la
Tour Eifel". Het is ondertussen wel 7 uur geworden. De zon schijnt nog en
er worden foto's en foto's en foto's en video en film gemaakt. Op naar de
"Arc de Triomphe". Weer foto's enz. Hierna vertrekken we weer richting
metro, Nog even een nieuwe truc om door de ingang van de metro te komen
(als je kaartje kwijt is) gewoon op de nek bij Huub en klaar is het. Om
elf uur eten we zuurkool, douchen en slapen.
Zaterdag 21 april 1984
Vroeg uit de veren. De eerste fietsdag iedereen heeft er zin in. Maar
eerst: Roland vraagt de aandacht. De cassetterecorder aan; 7 klokslagen en
dan het Wilhelmus. Even een toespraak van de voorzitter. (snik, snik) Dan
beginnen maar. Wat een drukte op de weg, we zoeken een alternatieve
rustige weg.En dat blijkt een schot in de roos. Landschappelijk mooi, met
aardig wat klimmetjes. We komen door allerlei kleine dorpjes. De eerste 30
kilometers zitten er al op en het gaat uitstekend. Insmeren met zonnebrand
en af en toe wat talkpoeder en verder maar. In het volgende plaatsje
midden op het pleintje, eerst telefoneren naar huis en dan weer
belangstellenden. We hebben anschluss met 2 Paturain mannetjes, die hele
redevoeringen afsteken. Huub en Jan luisteren vol aandacht en knikken
maar. Verder weer. De rem van Huub werkt niet zo fantastisch. In Longpont
bij een prachtige abdij stappen we in de bus richting camping. Het weer is
schitterend. We eten buiten en zitten de hele avond buiten met een pilsje
en een Jagermeister. Wim, Erik en Huub willen nog naar een discotheek maar
hebben geen pantalon.
Zondag: 22 april 1984
Om kwart over 6 gaat de wekker. We beginnen ons ontbuit op deze eerste
paasdag al heel vroeg met een paaskuikentje op ons bord. Een klein stukje
met z'n allen de bus in terug naar de plaats van gisteren en starten maar.
Direct staat er een hele stevige klim op het programma. Bij de eerste stop
is er echt behoefte aan koffie. Nog even wat foto's en op weg. We raken
elkaar even kwijt, maar alles oké. De fietsers hebben toch wat te drinken
gekregen van een voorbijganger. Het is niet zo warm als gisteren, maar het
wordt benauwder. We nemen weer 'n alternatieve route de N2 is gewoon veel
te gevaarlijk. We komen langs veel oude kerken en kastelen. Jammer dat
(jonkheer) Willy zijn film op heeft. Voor de middagpauze kwam er nog even
een klim van heb ik jou daar. Maar dan brengen ijsklontjes verkoeling.
Telefoneren naar Nederland lukt niet, wel honderd keer draaien we 19 en
dan ......... Verder, de temperatuur stijgt, en het blijft klimmen er
wordt wat vaker gepauzeerd, maar niemand laat de moed zaken. De laatste
kilometers, weer 5 extra om op schema te blijven, door die
alternatieve route moeten er wat extra kilometers worden gemaakt. Nu naar
de camping en 'n lekker koud pilsje een biefstuk en uitrusten. Paul heeft
nu wel wat meer te doen op zijn massage tafel. Peter en Willy halen de
caravan op. Er wordt nog een kaartje gelegd en om half 11 allemaal ons bed
in.
Maandag: 23 april 1984
Heel vroeg uit de veren. Om kwart over 6 loopt de wekker af. Een klein
stukje met de bus en starten maar. Het gaat geweldig de eerste 10
kilometer zijn al voor 9 uur afgelegd. Frits en Marijke kunnen het
bijna niet bijhouden. Er komen weer lekkere heuveltjes, de specialiteit
van Erik. Het tempo is vandaag hoog iedereen zit goed. We rijden door
kleine dorpjes de mensen kijken hun ogen uit. Soms fietst er vlug iemand
vooruit om de anderen te waarschuwen en aan het einde van het dorp
staan ze al buiten te kijken. Er kwam ons zelfs iemand achterna rijden om
een fles zelf gemaakte wijn aan te bieden. Het weer blijft schitterend.
Deze dag zijn we vroeg uitgefietst en vlak bij een camping aan de route.
Maar helaas gesloten. 12 km terug niks - terug - 12 km verder niks. Weer
terug. Toch maar naar de gesloten camping. De "maire" (burgemeester)
himself opent voor ons de camping.'s Avonds wordt er nog even gekaart. Een
prima plekje, onder een lamp bij de wasgelegenheid. Er werd
verschrikkelijk gelachen en wat er allemaal gezegd werd kan maar beter
niet geschreven worden. Om 10 uur liggen alle fietsers in bed. De rest
volgde een uurtje later.
Dinsdag: 24 april 1984
Vandaag kan er vanaf de camping gestart worden. Dat spaart veel tijd. Al
om half 8 op weg. En wat voor een weg, klimmen, klimmen en nog eens
klimmen. Dit was een echte klimdag. Het was tijdens de pauzes goed te
merken. Het was moeilijk om op gang te komen. Maar de moed bleef erin. De
stijging is 10-12%. Maar de meeste kracht is nodig bij het afdalen. Zonder
problemen passeerden we de grens. De Belgische douane kwam nog even in de
bus kijken. Keek in wat bakken, gelukkig niet op het toilet, want daar
stonden nogal wat flessen franse cognac (souvenirs). Peter wint de
weddenschap van Wim en verdient zijn eerste lang naar uitgekeken, nee geen
pilsje, maar 'n pommes. Verder, de Belgen zijn niet zo spontaan als de
Fransen maar ze kijken wel hun ogen uit.
Woensdag: 25 april 1984
Vroeg op, ontbijten in de bus terwijl we rijden. We moeten zo'n 30
kilometer voor we kunnen starten. Het tempo is hoog iedereen zit goed. Er
zitten wat kleine heuvels in het traject. Al heel vroeg zijn we in Namen.
Hier gaan we wat inkopen doen. En dan gebeurd er iets wat we niet verwacht
hadden. Peter krijgt een astma aanval, gelukkig zijn we vlak bij een
ziekenhuis. Na een aantal uren gaat het gelukkig al beter. De bus en de
caravan staan op de parkeerplaats bij het ziekenhuis. Toevallig staat de
bus net bij de verpleegstersflat. Het duurde lang voordat iedereen ging en
kon slapen. Het was afwachten hoe het morgen met Peter zou gaan.
Donderdag: 26 april 1984
Toch rustig geslapen. We ontbijten in de tuin van het ziekenhuis. Tijdens
het bezoek blijkt dat Peter gelukkig vandaag naar huis mag. Om elf uur
vertrekken we en al snel ontmoeten we het eerste bezoek. Ze brengen
kranten en post mee van thuis. Het fietsen ging goed wel was het ritme er
een beetje uit. Jan kreeg een lekke band. Uiteindelijk waren we om half
acht op de camping. Waar men alle passen wilde zien. We hadden inmiddels
enorme honger, de nasi was zo weg. Willy en Erik hebben de caravan
opgehaald. Nog een afzakkertje en vervolgens naar bed.
Vrijdag: 27 april 1984
Op de camping is alles nog in diepe rust als bij ons het Wilhelmus
weerklinkt. Om 8.00 uur zijn we vertrokken richting Hasselst. Een
moeilijke dag vandaag doordat het gisteren veel langer duurde. In Hasselt
nemen we maar weer eens een alternatieve route voor de veiligheid. Bij de
laatste stop staan Frits en Marijke met de bus in een inrit. Al om 4 uur
zit het fietsen er op. En een camping vlak in de buurt. Prachtig midden
tussen de bomen. En heerlijke warme dames douches. Iedereen voelt zich als
herboren. Eten en opknappen voor de vrijdagavond stap. Een aantal gaan de
disco opzoeken. We versieren de chauffeursplaats in de bus. Frits is
morgen dertien jaar getrouwd. Ver na middernacht komen de discogangers
terug. Iedereen valt als een blok in slaap. Alleen bij de thuiskomst van
Frits is het voor degenen die wakker zijn verschrikkelijk lachen,
uiteraard zonder dat Frits het in de gaten heeft. Het lukt hem maar niet
om de deur van de bus dicht te krijgen, steeds zit het opstapje ertussen.
Prachtig de wordenstroom.
Zaterdag: 28 april 1984
Om 6.00 uur de wekker. Maar het opstaan viel niet mee. Langzaam komt
iedereen zijn bed uit en dan de verhalen en direct is de stemming weer
opperbest. Om achter vertrokken de fietsers. Vandaag kwam de voorzitter op
visite. Een kopje koffie luisteren naar het bandje en de krant. Het tempo
was vandaag ontzettend hoog. De disco heeft ons goed gedaan. Om half 12
zijn we weer op Nederlandse bodem, Alweer een mijlpaal. Eind van de middag
op naar de camping. Daar kijken ze wel even op. Maar we worden enthousiast
ontvangen. We bellen met de Vara. En 's avonds wordt er nog een ererondje
gereden over de camping. Kaarten en naar bed.
Zondag: 29 april 1984
De dag van de promente bezoekjes en Millingse supporters. Na een
formidabele warming-up a la flying grandpa's gingen de eerste 10
kilometers letterlijk op rolletjes. Tijdens deze dag was er onderweg
continu bezoek aanwezig, mede hierdoor waren we in no time op de camping
in Cuyck. Op de camping waren ook alle partners aanwezig dit was een
ontroerende ervaring. We hoorden dat er morgen het een en ander op stapel
stond in Millingen. Iedereen was zeer benieuwd in wat voor een heksenketel
we terecht komen, we hebben er ontzettend veel zin in.
Zondag: 30 april 1984
Voor de laatste keer klink het Wilhelmus en wel een uur later dan de
andere dagen. Na het ontbijt voor de laatste maal de fiets op en afwachten
wat er allemaal gebeuren gaat. Een korte stop bij het Radboud ziekenhuis.
We liggen voor op het schema dus rustig aan. Bij de kruising in Beek is
het een drukte van belang en worden we gehuldigd met bloemenkransen.
Steeds meer dorpsgenoten komen ons tegemoet, En dan begint de triomftocht.
In Leuth staat de harmonie klaar en heel Leuth is uitgelopen om ons te
begroeten er hangt zelfs een groot spandoek met de tekst profietsiat.
Geweldig. Wonen er zoveel mensen in Leuth. Via de dijk naar Kekerdom. Weer
muziek en heel veel mensen, bloemen, toespraak een spandoek en een tochtje
door het dorp. En dan richting Millingen. Wie had dat gedacht. Het
kriebelt wel in de buik als we de lange paal passeren. Bij Rijstroom staat
muziek, leden en jeugdgroepen van Juliana, de burgemeester en honderden
toeschouwers. Weer een toespraak, bloemen en een mediale. Nu volgt een
ware triomftocht, ongelooflijk wat een mensen. Rijen dik en sommige zeer
geëmotioneerd langs het Gasthuis naar de feestelijkheden op de
Hermsenstraat.
Weer bloemen, toespraken en zelfs een
brief van de koningin. Het ziet zwart van de mensen. Overweldigend, Te
gek. Nog een paar gezellige uren samen en dan is het definitief afgelopen
.............. Jammer 10 sfeervolle dagen zijn voorbij. Het is moeilijk om
weer terug te keren naar het leven van alle dag.
Erik Janssen 30-09-2008
|
|
